W dramacie romantycznym Słowackiego przenikają się dwa światy: rzeczywisty (realny) i fantastyczny. Tworząc baśniową krainę, poeta czerpał inspirację z twórczości W. Szekspira, zwłaszcza z jego utworu „Sen nocy letniej”. Dramat Szekspirowski zaludniają istoty nie z tego świata, z pogranicza snu i baśni. Jest tu królestwo elfów rządzone przez króla Oberona i królową Tytanie. Ich istnienie w dziele wiąże się z odwiecznymi wierzeniami w krasnoludki, skrzaty, rusałki, boginki i upiory. Las w utworze zaludniony zostaje elfami, duszkami i skrzatami mającymi wśród kwiatów i rosy swoje siedziby i hierarchię. Podobnie dzieje się w „Balladynie”. W odmętach jeziora Gopło żyje Goplana – królowa jezior, rzek, lasów, łąk i pól. Ten baśniowy twór ma postać pięknej kobiety. Kiedy wyłania się z toni wodnej, pochlebca Skierka porównuje ją d3 liścia ajeru lub do łabędzia, dostrzega jej lekkość i zwiewność. Nimfa wodna z rozpuszczonymi włosami, przybranymi kwiatami niezapominajek i wieńcem z powiązanych za nóżki jaskółek symbolizuje żywy element przyrody. Leniwy Chochlik dostrzega w niej wiedźmę i jędzę, która „będzie nas co pracy zaprzęgać”. Goplana bowiem rządzi swoim światem jak dzielna królowa i swoim sługom wciąż wymyśla nowe zadania. Każe na przykład pomagać mrówkom budować nowe mrowiska, bożym krówkom rozwiązywać pancerze, by mogły swobodnie latać, kontrolować pszczele ule, jaskółki uczyć budowania gniazd, ingerować w świat zwierząt i ptaków. Goplana bowiem to dobry duch wszystkiego, co rośnie, chodzi i fruwa. Ale jej władza nie sięga ludzi. Nie jest w stanie zaczarować Grab-ca, by się w niej zakochał. Może co najwyżej zamienić go w drzewo lub próbować przekupić królewską koroną. Przeżywa udręki miłości i zazdrości, nie dostrzega w obiekcie swoich uczuć wiecznie pijanego prostaka i obiboka. Jednakże jej ingerencja w świat ludzi staje się przyczyną całego konfliktu w dramacie.