Bajka o babciach
Każde dziecko wie, jaką wspaniałą „rzeczą” na świecie jest babcia. Ona rozpieszcza, kupuje łakocie, których rodzice skąpią, przynosi zabawki, czasem zrobi na drutach nowy sweterek. W jej ramionach można wypłakać się z powodu zbitego kolana lub popsutego samochodu. A jakie pyszności potrafi gotować lub wypiekać. Do babci można wyjechać na wakacje. A ile pięknych baśni można od niej usłyszeć! Tylko ona potrafi pocieszyć, gdy spotka nas niepowodzenie, gdy mamy nasze małe i duże kłopoty; poradzi, jak wybrnąć z tarapatów. Babcia -to przecież najwspanialsza osoba na świecie. Pochwałę babci głosi również wiersz J. Barana. Podmiot liryczny mówi o nich w liczbie mnogiej, a utwór nazywa „bajką” czyli opowieścią, historią. Same były kiedyś dziećmi, potem matkami, wreszcie wraz z urodzeniem wnucząt, rozpoczęły swoje trzecie wcielenie- Ich siwe włosy („w aureoli srebrnych włosów”) nadają im powagi i godności, ale też i chwały. To one uczą trudnych kroków chodzenia i wygląda to tak, jakby same też się tego uczyły („uczą się od wnucząt stawiania pierwszych kroków”).Tych pierwszych rzeczy jest wiele: pierwszy krok, pierwsza komunia, pierwszy dzień w przedszkolu, w szkole. To trzecie wcielenie babć dodaje im nowych sił i nowej energii do życia. Czują się potrzebne i kochane, „nieśmiertelne w swej pogodzie” -zawsze pełne cierpliwości, radości i uśmiechu. Jak Bóg, o którym mówi się w Biblii, że był, jest i będzie, one również trwają przy swoich wnukach od momentu urodzenia „choćby się wszystko zmieniło na amen”. Samotne w swoim posłannictwie, nie mogą liczyć na swych mężów, których „dawno już nie ma” albo zmęczeni życiem, nie mają takich niespożytych sił, jak one. Wydaje się, że zawsze były „niestrudzonymi szafarkami światła”, obdarowując swym ciepłem i miłością wszystkich wokół siebie. Ich życie uległo reinkarnacji, nie widzą zbliżającej się śmierci jakby wiecznie miały żyć”. Odnajdują nowe powołanie, które sprawa im wielką satysfakcję i radość. Są wielkie przez to, że nie odczuwają upływu lat, lecz z pełną świadomością poświęcają swe życie innym.