Bohaterką antycznego dramatu jest Antygona, córka króla Edypa. To postać niezwykle tragiczna. Już w momencie urodzenia ciąży na niej klątwa rodziców (znamy mit o rodzie Labdakidów). Zanim zacznie się akcja utworu Sofoklesa, tajemnica kazirodczego związku Jokasty z synem Edypem wyjdzie na jaw. Antygona staje się świadkiem śmierci matki, zaś nieszczęśliwego ojca, oślepionego, odprowadzi na wygnanie. Potem następuje wojna o władzę w Tebach między jej braćmi, Polinejkesem i Eteoklesem, zakończona śmiercią obu młodych ludzi. Na tronie zasiądzie Kreon i wyda zakaz grzebania pierwszego z nich, uznawszy go za zdrajcę narodu. Antygona jako królewska córka cechuje się wyniosłością i dumą. Nieszczęścia, które dotykają jej rodzinę, nie załamują, lecz umacniają niezłomność jej woli. Jest mądrą, piękną i odważną młodą kobietą, która świadomie i z przekonaniem sprzeciwia się rozkazom króla. Miłość do rodziny stanowi dla niej świętość. Uważa pogrzebanie ciała brata, za swój siostrzany obowiązek. Nikt nie może zabronić jej czynu zgodnego z sumieniem i religią. Przeciwstawia się woli władcy, chociaż ma świadomość kary, jaka ją czeka za złamanie praw ustalonych przez niego. Dla niej liczą się jedynie prawa nakazane przez bogów. Nie boi się śmierci. Odważnie głosi swoje racje i zarzuca Kreonowi tyranię i bezwzględność. Przypomina mu, że nie można ustanawiać własnych praw, łamiąc inne. Przekonanie o tragicznym powołaniu, które przyniesie chwałę, jeszcze bardziej umacnia ją w przekonaniu. Pozostaje głucha na jakiekolwiek argumenty.„Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić”- uzasadnia swój czyn. Kieruje nią przede wszystkim miłość bez interesu i bez warunku. Ale jest także człowiekiem, zwykłą młodą dziewczyną po ludzku przeżywającą własne nieszczęście. Rozpacza nad swoim losem, kocha przecież życie i świat. Trudno jej pogodzić się z faktem, że weselne łoże musi zamienić na kamienny grobowiec, umiera skazana na śmierć głodową. Nie lęka się kary, żal jej jedynie straconej młodości, nie przeżytego życia, miłości, macierzyństwa, które nie będzie jej udziałem. Jest tragiczna, bo o jej sytuacji przesądził los, bo nie ma wyboru: każda decyzja byłaby zła. Gdyby zaakceptowała nakazy Kreona, złamałaby prawa boskie. Grzebiąc brata, łamie zasady ustalone przez człowieka. Wybiera działania motywowane wyższymi pobudkami: miłością rodzinną, posłuszeństwem wobec bogów, obowiązkiem wobec najbliższych.