Legenda o Janie i Cecylii wyjaśnia pochodzenie rodu Bohatyrowiczów, drobnej szlachty zaściankowej żyjącej i pracującej na swej ziemi tuż za granicą posiadłości Korczyńskich. Mieszkańcy zaścianka z pokolenia na pokolenie przekazują historię swoich przodków, a ich grób w puszczy otaczają pamięcią i czcią. Jak mówi stary Anzelm Bohatyrowicz:„Niktjej nie opisywał i w książkach nie drukował (…). Jeden człowiek opowiadał ją drugiemu i tak ona z daleka, jak rzeka przez różne kraje, przez przeddziadów, dziadów i ojców naszych przypłynęła aż do nas”. Dawno temu, w sto albo i więcej lat po przyjęciu przez Litwę chrześcijaństwa, z dalekiej Polski przybyło do nadniemieńskiej puszczy dwoje ludzi. Ubiór i mowa Cecylii wskazywały na pochodzenie z bogatego rodu, zaś krzepka postawa i ogorzała twarz Jana sugerowały, iż wywodził się z pospólstwa. Nie wyjawili swych nazwisk, jakby obawiali się pościgu i pragnęli ukryć się przed ludzkim wzrokiem. Zamieszkali w puszczy w pobliżu wielkiego dębu. Rozpoczęli ciężką i znojną pracę. Jan „zrąbywał drzewa, oprawiał kłody i budował, a ona zbierała orzechy i dzikie jabłka, gotowała rybę, doiła bawolicę, (…) naprawiała odzież”, a wieczorem „siadała przy jego głowie, śpiewając i grając na harfie”. Kochali się bardzo i nawzajem wspierali w pracy i odpoczynku. Wiedli niebezpieczne życie wśród dzikiej zwierzyny. Znosili trudy i niewygody, pokonywali groźne siły przyrody, korzystali z dostatku płodów, jakie dawał im las. Wkrótce delikatne ręce kobiety zgrubiały, twarz ogorzała i tylko długie, jasne włosy czyniły ją „podobną do płowej łani, której trudności i samotności leśne najmilsze”. Jedyną ich przyjemnością był kontakt z dziką przyrodą i oswajanie zwierząt. Z radością jednak znosili głód, chłód i strach, bo ciężka praca przynosiła efekty. Po dwudziestu latach udało się im wykarczować duży kawał puszczy, zasiać zbożem i obsadzić warzywami, a nawet zbudować duży i piękny dom. Doczekali się potomstwa: sześciu synów i sześciu córek. Młodzi znaleźli sobie partnerów wśród okolicznych mieszkańców, zakładali rodziny i razem z rodzicami gospodarowali na ziemi, którą udało się im wydrzeć puszczy. Budowali nowe domy, powiększali tereny uprawne i tak tworzyli podwaliny pod przyszłą osadę.