Dramat J. Słowackiego prezentuje postacie trzech kobiet: wdowy i jej córek, Aliny i Balladyny. Wdowa jest prostą, wiejską kobietą, ciężko pracującą na utrzymanie siebie i obu dziewczyn. Swoje córki kocha ponad wszystko. Chciałaby zapewnić im lepszą przyszłość, dobre zamążpójście i bogactwo. Szczególnie wyróżnia Balladynę. Nawet wówczas, gdy ta wyrzeka się starej biednej matki, odpędza od zamku, a nawet wyraża zgodę na jej torturowanie, Wdowa nie ujawnia przed sądem jej imienia. Cierpi skrycie, jak matka kochająca nadmierną miłością swoje dziecko. Gotowa jest dla córki oddać własne życie. Alina, młodsza z sióstr, jest dobrą i kochającą dziewczyną. Darzy matkę głębokim i szczerym uczuciem. Chętnie wyręczają w ciężkiej pracy. O swym przywiązaniu do rodzicielki mówi szczerze, z prostotą, bez wyszukanych słów. Kocha również Balladynę. Reprezentuje typ dziewczyny niewinnej, skromnej, wrażliwej i serdecznej. Pracowita i sumienna, pierwsza uzbierała dzban malin w lesie i to ona powinna zostać żoną Kirkora, tym bardziej, że pokochała go szczerą i prawdziwą miłością. W swej prostoduszności nie przewidywała, iż przekomarzaniem się z Balladyną sprowokuje swoją śmierć. Nawet ugodzona nożem, nie wierzy, że siostra dla dzbana malin może popełnić morderczy czyn. Główną postacią dramatu jest Balladyną. Jej osobie twórca poświęca najwięcej miejsca i jej postać charakteryzuje najbardziej. Jest to osoba na wskroś zła i okrutna. Już w chacie ubogiej Wdowy da się zauważyć, iż nie kocha ani matki, ani siostry. Nie darzy także uczuciem Kirkora, a jej słowa kierowane do hrabiego są fałszywe i podszyte żądzą władzy. Właśnie pragnienie bogactwa i władzy kieruje jej czynami. Za wszelką cenę pragnie wydobyć się z wiejskiej nędzy i poprzez to małżeństwo z możnym panem poprawić swój status społeczny. W tym celu podstępnie zabija siostrę, a zrozpaczonej matce mówi, iż dziewczynę rozszarpały w lesie dzikie zwierzęta. Tym morderstwem rozpoczyna bohaterka drogę pełną zbrodni, nieprawości i występku. Po ślubie z Kirkorem wyrzeka się ubogiej matki, odtrąca dawnych znajomych, psami szczuje dawnego kochanka Grabca. Wraz ze swym sprzymierzeńcem, który zna jej tajemnicę, knuje spisek przeciw mężowi. Najpierw mordują Kirkorowego posłańca, potem Grabca. W ten sposób Balladyną wchodzi w posiadanie świętej korony Popielów. Na przeszkodzie do tronu królewskiego stoi mąż, wysyła więc wojska przeciw Kirkorowi. Ginie on w walce, ale sprawczynią jego śmierci jest na pewno Balladyną. Teraz pozostaje jej pozbyć się kochanka i sprzymierzeńca, który mógłby jej zagrażać. Podstępnie go truje, a winą za to morderstwo obarcza innych. Osiąga wreszcie cel, do którego tak uparcie dążyła- zostaje królową. Teraz jako sprawiedliwa władczyni musi rozpocząć panowanie od sądzenia zbrodniarzy. Wydaje wyrok śmierci na siebie, ginie od pioruna.